Παντα επιλεγεις να φευγεις. Να φευγεις χωρις να απολογηθεις.
Και το χειροτερο ξερεις ποιο ειναι; Οχι οτι δεν ηθελες να απολογηθεις. Γιατι αν ειχες θαρρος θα το εκανες.
Το χειροτερο ειναι οτι δεν σε ενοιαζε να απολογηθεις. Δεν σε ενδιεφερε αν ζουσα η αν πεθαινα, δεν σε ενοιαξε ποτε ουτε θα σε νοιαξει. Δεν σε ενοιαξε να δωσεις ενα τελος στην αγωνια μου.
Ηθελες μονο να φυγεις μακρια μου μην σε μολυνω λογικη, γιατι τοσα χρονια που ζεις το παραλογο σε εκανε αυτο που σε εκανε. Εναν δειλο και θρασσυ, που με μια δηθεν γοητεια νομιζει οτι θα επιβιωνει παντα.
Γελοιε........
Εξαφανισου. Φροντισε να απαρνηθεις αυτους που καποτε εβρισκες επιβεβαιωση, με τη δικαιολογια οτι σε προδωσαν. Κρυψου πισω απο το δαχτυλο σου. Εισαι πολυ καλος σε αυτο.
Πηγαινε αλλου να εισαι γοης. Εδω πια δεν σε σηκωνει το κλιμα. Το βαρυναν οι επιλογες σου.
Θελω να αποβαλω το δηλητηριο σου απο το σωμα μου, αλλα δυστυχως δεν μπορω. Με εχει κατακλυσει και εχει γατζωθει στα κυτταρα μου.
Βλεπεις δεν ειχα τη δυναμη να σου πω να μην με δηλητηριασεις. Και σενα σου αρεσε η αδυναμια μου.....
Και μενα ποσο μου αρεσε να σε νιωθω δυνατο, εστω και αν ηξερα οτι δεν θα σε κρατουσα για πολυ ακομα...
Αλλα τωρα πεθανες. Ασε το μυαλο μου ησυχο. Δεν εχεις πλεον κανενα δικαιωμα πανω μου. Παρατα με.
Φυγε σου λεω...Φυγε.......
