Το απολυτο κενο

Αγαπαω Αννα Βισση. Σας το χω πει?
Σχολια δεν δεχομαι απο κανεναν.
Αυτο γιατι οταν ακουω "Το απολυτο κενο", δεν μπορει κανενας δηθενακιας να μου πει πως θα νιωθω τη θλιψη μου. Με αγγιζει. Τελος.

Χίλια βράδια, τόσο άδεια (μπορει να ναι και λιγοτερα)
με τη γεύση του τσιγάρου μες στο στόμα (αυτη η στιφη εθιστικη γευση)
Με τις λέξεις πως να παίξεις (κανω πως δηθεν παιζω)
αφού λεν πως δεν σε ξέχασα ακόμα (μεχρι και οι λεξεις με εχουν παρει χαμπαρι)
Κι όταν σε ξένα χέρια (αναθεμα τα χερια)
το σώμα μου αφήνω (το καημενο μου σωμα)
όλα με σένα αγάπη μου
ακόμα τα συγκρίνω. (γιατι ρε πουστη μου γιατι?)


Μες στην ψυχή μου (παλι καλα εχει μεινει αθικτη)
το απόλυτο κενό (κενο για ποιον? για σενα)
και στο κορμί μου (που σου ανηκε)
ένα πάθος δανεικό, (το δικο μου το κρατησες εσυ)
κανείς δεν μπόρεσε (γιατι μονο εσυ?)
ν' αλλάξει τα γραμμένα (η μοιρα ειναια δικη)
κανείς δεν μ' έκανε ( η κανεναν δεν αφησα να με κανει)
να ξεπεράσω εσένα. (γιατι ειδικα εσενα ποτε δε καταλαβα)


Πάντα ίδια τα παιχνίδια (κανενα ενδιαφερον)
και μ' αδιάφορους να μπλέκω πειρασμούς, ( ποια ηταν η διαφορα σου ποτε δεν καταλαβα)
στο σκοτάδι ψάχνω χάδι (για να μην με βλεπω και με σιχαθω)
να με σώσει απ' τους δικούς σου τους δεσμούς (τους ατσαλινους δεσμους)